Anders vertrouwd

April 9, 2015

Waren weer samen

We praatten, lachten, huilden en bedreven de liefde

Het is vertrouwd, maar ook anders

Waren weer samen

Meer eigenheid in jou en in mij, sterker verbonden met elkaar

Twee verlichte individuen in ontmoeting… Synchroniciteit?!

Waren weer samen

We praatten, lachten, huilden en bedreven de liefde!!

Advertisements

Veelzijdige Liefde

April 9, 2015

Voorzichtig.. ontluikend.. de vroege voorjaarsbloem

Met vlagen aan-wassend als een naderende storm

In ene.. vol aanwezig.. geest uit de fles

Weifelend… met ups & downs.. ook ingewikkeld

Plots gebroken als het gevulde glas dat van het dienblad viel

Langzaam.. wegebbend.. ondergaande zon in de zee

Blij stralend.. over terug.. van weggeweest

Stromend en met passie als het allemaal klopt

Nooit zonder lading.. altijd voelbaar.. in het hart

Ik mis je

April 9, 2015

Ik mis je..

Ik mis je dicht bij me je warmte te voelen

Ik mis de vrolijke twinkeling in je ogen als je me ziet

Ik mis de onbezorgde verliefdheid die we deelden

Ik mis je ogen van verwondering in de stad

Ik mis het plannen met je maken, ook al wisten we niet hoe

Ik mis de sigaretjes bij deur in de winterkou

Ik mis de duizend zachte kusjes op mijn lippen

Ik mis je!

Verantwoordelijke rol

April 9, 2015

Verantwoordelijke rol in sturing en ontwikkeling
Als adviseur mensen en organisaties echt verder helpen
Bijdragen aan persoonlijk en maatschappelijk succes.

Verantwoordelijke rol in sturing en ontwikkeling
Vanuit systemisch perspectief kijken wat echt aan de orde is
Heldere DIAgnose en passende interVENTIE

Verantwoordelijke rol in sturing en ontwikkeling
Als adviseur mensen echt verder helpen

Achilleshiel

March 15, 2015

Ik vul het gat dat is gevallen
Al kost het mij m’n eigen weg
Zo zorg ik dat jij gelukkig bent

Ik vul het gat dat is gevallen
Maak mij sterk om te dragen
Wat krom is buig ik wel weer recht

Ik vul het gat dat is gevallen
Al kost het mij m’n eigen weg

Leeman… omdat het kan!

October 11, 2013

Leeman is naar verluidt de beste Doner van Amsterdam met voor 2,50 een dikgevuld broodje. Er staan altijd dikke rijen klanten en dan staan ze met vier Leeman-mannen sterk permanent die blokken kalf, kip en schaap af te schrapen en in die broodjes te goochelen (alleen daarvoor al kom je graag kijken, vakmanschap! Waar zie je dat nog?) Betekent ook dat dat ‘die vleesch’ altijd vers gegrild is en niet al 3 uur in een warmhoud bak loopt te ouwegaarhoeren.

EN… is het (zeker voor een organisatieadviseur ) mooi te zien hoe ze getracht hebben een efficient systeem te bedenken met functiescheiding tussen verkoop en productie. Je bestelt niet bij de bakkers, maar bij n apart mannetje achter n kassa. Die staat, zeker in de avondspits, aan de lopende band klanten te helpen (30 seconde per transactie, gemiddeld 1,5 broodje, ergo ongeveer 450 euro omzet per uur). Krijg je een bonnetje en wacht je voor de counter tot je nummer wordt afgeroepen en je je DonerT lekker op kan eten. Enige probleem is dat die kassa achterin staat en pad daar naar toe tamelijk smal. Ach eigenlijk niet eens zo smal, maar wel bomvol bij de counter wachtende en vleesch-etende mensen (ook dat je denkt, “wie is nu het vee?” Maar ja, je wil ‘die broodje’ !) Dus je moet je er soms echt doorworstelen. Dat moet nog beter kunnen, misschien ook nog met een fast lane voor frequent buyers? Anderzijds… De blijdschap is groot als je na zo’n crosscountry door de zaak een afhaal nummertje hebt weten te bemachtigen.

Mooiste fenomeen in dit alles is ‘de nieuwe klant’. Wij, ‘de regulars’, herkennen de nieuwe klant direct! De nieuwe klant ziet namelijk allemaal mensen bij de counter van die lekkere broodjes aannemen en denkt “Ik wilt ook zo’n ding, dus ik mot naar dat counter” Fout natuurlijk, maar weet hij veel, de kassa (en het bord dat daar achter hangt waar op staat dat je eerst naar de kassa moet -goeie plek- ) is onmogelijk waar te nemen doordat wij daar allemaal voorstaan. Dus de nieuwe klant probeert voor aan de counter te staan en wacht. Hij snapt ook dat ie vanwege de drukte niet meteen aan de beurt is dus wacht nog wat langer. Ondertussen vliegen de broodjes hem om de oren… naar ons mede-wachtenden (maar dan met kassabon). Wij zeggen natuurlijk niks (hallo, je bent in een doner-zaak, je hebt al betaald, dus je wilt gewoon je 2,50 aan voer, dus fok die ander, wat nou participatiesamenleving! Jawel, het kalf participeert na verorbering aan mijn interne samenleving, maar dat is het dan ook wel).

Na enige tijd voelt de nieuwe klant dat er iets niet pluis is. Niemand direct om m heen bestelt en de bakkers delen vriendelijk broodjes uit maar negeren hem steeds. Hij besluit wat te vragen aan de bakkers. Bijvoorbeeld of tie misschien ook zon lekker broodje mag? “Kssah” zegt een van de bakkers dan, met een intonatie waaraan je de betere schapendoder kunt herkennen! “Zeggie?” zegt de -vaak autochtone- nieuwe klant. “Kssah!” – “ja, wat kassa?” “Kssah… bestellen, betalen, nummertje, broodje! Daarrr… achter die menschen. Kssah!” (Ik denk dan “wat een mooie compacte bakkerstaalmanagementsamenvatting van het door hen uitgelijnde werkproces”, maar dat zal mijn beroepsdeformatie wel zijn!)

Beteuterd en soms lichtelijk geirriteerd, beseft de nieuwe klant dat hij de afgelopen 10 minuten weinig is opgeschoten en de facto nog steeds aan het begin staat van zijn queste naar het felbegeerde broodje! Ook hij begrijpt hij nu waarom al die andere mensen zo graag -welhaast door hem heen- naar achter wilden en daarna weer terug kwamen…

Een enkele nieuwe klant waagt het ook nog – vaak dan inmiddels bij de kassa aangeland – zijn beklag te doen over de (zijns inziens) onduidelijke procedure. “Ztaat ook op die bord meneer…” murmelt het hoofd Inningen & Bonuitgifte dan en wijst met lichte hoofdknik naar schuin achter. De nieuwe klant weet dat hij uitgeluld is, besluit kalf (of kip) voor zijn geld te kiezen en druipt -met bon- weer af naar de counter.

Als hij ons weer ziet kijkt hij alsof hij wil zeggen dat we best ff hadden kunnen… Ja, had gekund, deden we niet. En dus neemt hij zich ter plekke voor dat hij dat de volgende keer ook niet zal doen, zo gaan die dingen nou eenmaal! Maakt uiteindelijk ook niet uit. Het doet pijn maar je leert ervan en waarom zou je een ander die les onthouden… Toch? Volgende week weer naar Leeman!

“Partner” (eerder verschenen in WagenaarHoes Magazine 26)

August 8, 2011

Maatschap’lijk effect, bedrijfsresultaat
Verhelderen waar het werkelijk om gaat
Onderzoeken, interveniëren; altijd-op-maat
Tijdig laten zien waar je als adviseur staat

De leider leiden als hij het even niet meer ziet
Zorgen voor nieuw perspectief in ‘t verschiet
Soms bekritiseerd vanwege zijn tarief
Soms in bepaalde ogen voor de directie te lief
Maar wat gaat er nu boven een echt gesprek
Over wezenlijke keuzen en de juiste plek
Inventief, kritisch en actiegericht
Veel voor u over, maar niet voor u gezwicht
Met concepten en modellen, maar ook op gevoel
Realiseren van het hogere doel

Weten waarheen, koers bepalen
Mensen meekrijgen, authentieke verhalen
Inrichten, organiseren; door-ver-talen
Begrijpen waar Abraham de mosterd kan halen

Fietsers Latijn

September 5, 2010

Heb vandaag meegedaan aan de Henk Lubberding Classic vanuit ‘s Heerenberg over oa de Oost-Veluwe en een stukje Duitsland. Natuurlijk prachtig fietsweer. Voor wie de HLC niet kent.. het is een tocht van 120 km, waarvan de eerste 90 km gecontroleerde koers in gesloten peloton (met 600 deelnemers) en daarna 30 km open wedstrijd. Voor mij een debuut…

Te ’s Heerenberg aangekomen eerst de champion chip aan mijn naaf bevestigen voor de tijdmeting. Eerste teken dat dit toch iets anders was dan een ‘normale’ toertocht. Met een goede vriend en twee andere fietsmaten, stonden we tegen kwart over negen aan de start. Voor we vertrokken eerst nog wat veiligheidsinstructies van de organisatie, een korte opwarmspeech van Henk zelf en (mooi moment!!) een minuut stilte voor Jean Nelissen.

Om 9:30 werden we weggeschoten. Door een slimme startpositie te kiezen zaten we meteen redelijk van voren (bij de eerste 100 that is). Het eerste kwartier was wat rommelig, duidelijk dat het peloton zich nog wat moest zetten en het tempo lag nog laag (onder 25).. Daarna ging het tempo naar zo’n 28. Maar wat een verschil is dat rijden in zo’n groot peloton met een normale toertocht waarin je toch veelal in relatief kleine groepjes reed. Hier ging het bijna continu over de volle breedte van de weg en op de meeste plaatsen dus zo rond de 10-12 man naast elkaar. Continu mensen die een plekje op (willen) schuiven, links, rechts,… erg attent rijden dus en vooral ook verder vooruit proberen te kijken om te zien of er wordt ingehouden. Zeker na iedere serieuze bocht krijg je een soort harmonica-effect waarbij de eerste rijen eerst vaart minderen en na de bocht meteen weer aanzet, er dus een gaatje valt, de rest er vol achteraan gaat (om geen plekken te verliezen, waardoor je snel 40 rijd) en vervolgens iedereen weer in de rem moet omdat de voorsten alweer ‘rustig’ achter de auto zitten. Ff wennen hoor dit spelletje, maar het principe werd me snel duidelijk.

Volgende interessante fenomeen in zo’n groot peloton is plassen. Om de zoveel tijd zie je iemand wat naar de zijkant manoeuvreren om vervolgens bij een wegverbreding (bijv. bushalte 😉 ) eruit te stappen voor een sanitaire stop. Moest ik dan ook maar eens meemaken. Voordeel als je goed van voren zit, is dat met 600 man je dan precies voldoende tijd hebt voor een snelle stop en dan achter nog net in het peloton kunt aanhaken. Vandaar uit natuurlijk weer naar voren werken. Het eerste stuk gaat dat redelijk soepel, omdat het achteraan toch een meer uitwaaierend lint is, waar je mooi doorheen kunt laveren, maar hoe verder je naar voren komt hoe drukker het weer wordt en gaat het plek voor plek (tenzij je –zoals sommigen doen – echt acrobatische toeren gaat uithalen), ja en soms zit je dan bij een bocht of rotonde net verkeerd, waardoor je weer een paar rijen wordt teruggeworpen. Its all in the game :). Met z’n allen over zo’n rotonde aan twee kanten, vond ik overigens wel erg stoer.

Zo was het de hele tijd vooral erg opletten. Was vooraf toch wat huiverig over de beloofde 30 kmh gemiddeld, maar dat viel in de praktijk erg mee, het was denk ik eerder 28 gemiddeld en er was door de groep weinig wind te duchten (was vorige week op de dijk bij Wijk bij Duurstede wel anders, eenzaam met volle wind tegen en stiemende regen, pfff) en ik merkte ook dat ik –zoals dat zo mooi heet- wel goede benen had. Bij ongeveer 50 km kregen we de Posbank en de Zijpenberg. Hier viel het peloton natuurlijk uit elkaar en zag je sommigen snel afzakken of juist naar voren schuiven. Moest er de nodige voor laten gaan, maar kon er toch ook redelijk wat bijhouden of voorbij (de gemaakte hoogtemeters in Vogezen en Toscane hebben toch nut gehad, denk ik zo). Daarna werd het tempo even wat naar beneden gebracht voor een hergroepering, wat mij de gelegenheid gaf weer wat verder naar voren op te schuiven.

Vanaf een kilometer of 70 kon je merken dat de vrije koers ging naderen. Er wilden meer mensen naar voren en het werd nerveuzer in het peloton. In die laatste 20 km gecontroleerd dan ook een paar halve en twee hele valpartijtjes gezien. Moest zelf ook paar keer stevig remmen en een keer kon ik nog net uitwijken, toen het vlak voor me mis ging. Naast goed opletten, moet je ook gewoon een beetje mazzel hebben (hoorde naderhand dat er drie ‘gewonden’ waren die om die reden niet verder konden, waarvan een naar het ziekenhuis moest. Is dat veel of weinig, zeg het maar…)

De finale… Na 87,5 km op mijn teller werd de koers vrijgegeven op een lang recht stuk dijk. Ik zat op dat moment nog altijd bij de zeg eerste 100 van voren en daar ging het tempo alras omhoog, dus ging ik daar natuurlijk in mee. Nou dat heb ik geweten… Van 28 zaten we binnen no-time op 46 a 47 kmh en werd het brede peloton een smal lint… ‘misschien is het maar even zo hard’, dacht ik nog, want ik voelde natuurlijk meteen aan mijn benen dat ik boven mijn macht reed. Maar na een minuut of 5 (nog lang 😉 ) ging het zeker niet zachter en liepen mijn benen rapido helemaal vol. Domme actie natuurlijk eigenlijk, maar ja, je bent jong en je wilt wat 🙂

Toen ik het echt niet meer trok, kwamen anderen er meteen overheen, natuurlijk bang dat hier een echt gat ging vallen. Zo kwamen er een stuk of 30 voorbij en toen reed ik even alleen alvorens ook een tweede groep ‘over me heen denderde’. ‘Moet nu eerst herstellen’ dacht ik en liet mijn tempo zakken naar ongeveer 32,5 maar nu niet meer in een groep natuurlijk. Toen kwam een van mijn maten voorbij, “Kom op Sam, aanpikken!”. Mooie woorden…dus ik aanpikken, maar 36-37 bleek op dat moment ook nog ff teveel. Dus weer laten lopen… enkele twee –drietallen die ook zoiets reden voorbij laten gaan en zelfs even terug naar 30.

Na een minuut of 5 aangepikt bij een groepje wat 32,5 reed. Uit de wind ging dat wel weer en daar verder herstelt en nog een reep naar binnen geduwd. Toen de Elterberg. Even spannend, maar ik bleek weer redelijk ok en kon me in dit groepje handhaven. 1e doorkomst over de finish heuvelop, met nog een ronde van 15 km te gaan. De benen voelden weer prima, dus langzaam wat opgeschoven in de inmiddels tot 15 man aangegroeide groep.

Op 5km van de meet nog een laatste klimmetje (zo wist ik inmiddels van de eerste doorkomst) ‘ja, ik heb nog wat over, s kijken wat ik er nog uitgeperst krijg en kwam als eerste van deze groep boven en nog een paar anderen ingehaald. In de afdaling vol door en bijtrappen, want ik wilde ze nu natuurlijk graag ook achter me houden. Eentje die ik had bijgehaald bleef toch in mijn wiel zitten lekker uit de wind. Dat was natuurlijk niet de bedoeling, dus eerst vriendelijk met armgebaar op kop geprobeerd te krijgen, maar daar trapte die niet in. Toen echt afgegeven, maar was meteen duidelijk dat hij niet veel meer had, dus na een korte aflosbeurt ik weer op kop. Met z’n tweeen reden we vervolgens samen naar de finish, waar ik er nog een laatste sprintje voor het publiek uit kon persen. In de officiële uitslag zal ik wel ergens in de middenmoot zijn geëindigd, maar voor mezelf was ik overduidelijk gewoon de winnaar van vandaag!

Al met al een debuut dat smaakt naar meer ‘echte koersen’, maar eerst over twee weken 160 km door het MergelHeuvelland…

DAGBOEK VAN EEN ADVISEUR: VARIATIE, VRAGEN & VOLHOUDEN

January 9, 2010

Maandag
Kwart voor negen op kantoor; veel gedaan dit weekend behalve echt uitgerust. Een goede espresso helpt.Guido, waarmee ik overleg heb, is wat verlaat: ongelukop de A12. Even later alsnog aan de slag. Vorige week de eerste bijeenkomst gehad van een uitdagend traject waarin we bedrijven, instellingen en politiek van een flinke gemeente bijeenbrengen rondom het thema ‘duurzame ontwikkeling’. Deelnemers zijn enthousiast en hebben goede ideeën, maar er zijn ook veel vragen en verschillende belangen. Hoe te zorgen dat er een collectief ontstaat waarin de juiste mensenverantwoordelijkheid pakken? Hoe het gezamenlijke belang te laten prevaleren? Waar de regie aan hen telaten en waar zelf te sturen op een goed resultaat? Ingewikkelde vragen, die zowel van ons als adviseur een zekere mate van bescheidenheid vragen ten aanzien van onze eigen opvattingen en tegelijkertijd een doortastende regie in het proces van het realiseren van een goed resultaat. ’s Middags ‘de hei’ op voor een 24-uurs sessie met ruim twintig specialisten van twee afdelingen die sinds kort intensief moeten samenwerken. De deelnemers zitten er uitgeblust bij en beide leidinggevenden komen later. Lekker begin, dit wordt geen abc’tje! Met pijn en moeite krijgen collega Ida en ik ze in subgroepen aan de slag. Het daaropvolgende plenaire gesprek gaat goed, maar niet snel. We lopen achter op schema, maar stoppen toch om zeven uur. Vanavond komt er namelijk nog eenoutdoorbureau dat ze op een heel andere manier gaat bezighouden met samenwerkingsvragen. ’s Avonds in de bar nog lang met de leidinggevenden in discussie: wat speelt er nou echt en hoe kan deze club een stap verder komen. Ik twijfel over het programma. Vooralsnog maar even niet omgooien, is de conclusie.

Dinsdag
Om 8:30 met de groep verder waar het gister ophield; na vijf minuten een spontane interventie van een van de twee hoofden die ook mij verrast. Maar met de goede impact. Ik pak er dus op door: stoppen met geneuzel over een onsje meer of minder ‘uniforme werkwijze’ en met elkaar in gesprek over wat hen als professionals bezighoudt. Waar loop je tegenaan en wat heb je nodig: persoonlijk, van elkaar en van de leiding? Er ontstaat steeds meer bereidheid om kleur te bekennen. Kijk, zo komen we ergens! Na een geheel geïmproviseerde tweede dag hebben we zowel verdieping bereikt als concrete vervolgacties uitgewerkt en vertrekt de meerderheid zeer tevreden. Misschien toch weer accomplished. Snel naar huis voor een vlugge hap en dan even lekker knallen op het hockeyveld.

Woensdag
Even iets minder ‘in actie’, maar aan de slag met het betere ‘denkwerk’. Werken aan een paar presentaties voor een belangrijke klant. Interessante organisatie- en besturingsvragen liggen daar. Wel of niet reorganiseren in verband met ontwikkelingen in de keten? Hoe te zorgen voor een betere besluitvorming in het landelijk managementteam? Neigt men toch niet teveel naar oplossingen in de structuur en hoever ga ik daar dan in mee? Tussendoor de herinnering van de deadline van ons magazine. Dat zal wel weekendwerk worden, want vanavond nog een conference call over een lead bij een klant, met complexe vragen, waar ik twee collega’s ga introduceren.

Donderdag
Nog een stevige tweede slag maken aan die presentaties. Daarnaast een conferentie van volgende week voorbereiden. Ga een groep juristen flink creatief bezig laten zijn die dat helemaal niet gewend zijn, dat kan zomaar fikse weerstand oproepen. Daarom goed nadenken over de juiste toon. ‘s Avonds weer fanatiek trainen, want we wachten nog altijd op de eerste overwinning van het seizoen.

Vrijdag
Start-up met collega Marjolijn van stevig HR-project. Het herinrichten van het functiehuis bij een grote uitvoeringsorganisatie van het rijk. Hoe op een slimme manier omgaan met meer functiedifferentiatie? Wat te doen om daarbij sterk stijgende loonkosten te voorkomen? Hoe de organisatie goed te betrekken zonder Poolse landdagen? Wat gaat Marjolijn doen en wat doe ik zelf? Samen de eerste stappen goed voorbereiden. Tegen zessen zetten we er een punt achter: tijd voor een heerlijk glas Salentein Malbec Reserve. Morgen weer een dag, helaas niet alleen voor privé… ●